پاندزی

«لغت نامه دهخدا»

[دُ] (اِخ)(1) قصبه ای به خطّهء اپیر قدیم در جهت یانیه میان مولوسیده و تسپروتیا بر ساحل آکرون که امروز به مارغلیج معروفست و در آنجا شهری قدیم بوده که اکنون خرابست و نزدیک خرابهء آن شهر قریه ای بنام کاستری است.
(1) - Pandosie.