پخ

«لغت نامه دهخدا»

[پِ] (اِ صوت) پَخ. آوازی که بدان خرگوش و نوع او را رمانند. کلمه ای است که سگ و گربه را بدان برانند. (برهان).
- به او پخ کنند زهره اش می ترکد؛ یعنی سخت ترسنده است.