پلنگین

«لغت نامه دهخدا»

[پَ لَ] (ص نسبی) پلنگ دار:
رهت مارین و کهسارش پلنگین
گیاه و سنگش از خون تو رنگین.
فخرالدین اسعد (ویس و رامین).