پلوتن

«لغت نامه دهخدا»

[پْلو / پُ تُ] (اِخ)(1) نهمینِ سیارات. سیارهء کوچکی از منظومهء شمسی پس از نبتون که لورَیّه در 1915م. بحساب از وجود و جای آن خبر داد و در رصدخانهء اری زونا (در ایالات متحدهء امریکا) در 1930 م. آن را یافتند.
(1) - Pluton.