پلیون

«لغت نامه دهخدا»

[پِ یُنْ] (اِخ)(1) کوهی در تسالی مجاور اُسّا. برطبق اساطیر یونانی هنگامی که غولان بر ژوپیتر عصیان کردند و خواستند به آسمان عروج کنند پلیون را بر روی اُسّا فروریختند. (از اساطیر یونانی).
(1) - Pelion.