پنج پنج

«لغت نامه دهخدا»

[پَ پَ] (ق مرکب)پنجگان پنجگان. پنج تا پنج تا:
این زمان پنج پنج میگیرد
تا شده عابد و مسلمانا.عبید زاکانی.