پنجه پایه

«لغت نامه دهخدا»

[پَ جَهْ یَ / یِ] (اِ مرکب)پنجاه پایه. پنجاه پله:
بی بَدَل صدری ورای تو بَدل داند زدن
تخت پنجه پایه بر اعدا به چاه شست باز.
سوزنی.
که خواند تختهء عصیان تو که درنفتاد
ز تخت پنجه پایه به چاه پنجهء باز.سوزنی.