پنه

«لغت نامه دهخدا»

[پَ نَهْ] (اِ) مخفف پناه. رجوع به پناه شود:
طبیعت شود مرد را بخردی
به امید نیکی و بیم بدی
گر این هر دو در پادشه یافتی
در اقلیم و ملکش پنه یافتی.سعدی.