پوته

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِ] (اِ) پوتک. ظاهراً اصل کلمهء فوطه است:
دل بفراغت نه و لنگوته بند
از جهت زر نه بجان پوته بند.شاه داعی.
در لغت نامه ها به این کلمه معنی گنج و گنجینه و خزانه و مخزن داده اند و پوتک را مرادف آن آورده اند و همین شعر را شاهد گذرانیده لکن از این شعر ظاهراً چنین معنی مفهوم نمیشود.