پورفیر

«لغت نامه دهخدا»

[پُ] (اِخ)(1) فرفوریوس. از فلاسفهء مکتب اسکندریه و شاگرد فلوطین (پ لوتن) (233 یا 232 - 304 م.) از مشاهیر حکماست و نام اصلی او بسریانی ملک است. در 233 م. در شهر صور تولد یافت و در آتن از لونجین ادبیات و فصاحت و از پلوتن (فلوطین) فلسفه آموخت و در شاگردی این حکیم پشت کاری غریب نمود و او را تلمیذی غیر مفارق گشت تا آنجا که پس از وفات استاد در تدریس جانشین وی گشت و مانند استاد خود به پاره ای افکار متصوفانه پابند بود. وی گفته است: بشر در سایهء توحید و مراقبه کامل برؤیت حضرت حق نایل شدن تواند و حتی مدعی بود که خود از جملهء واصل شدگان است و این دانشمند آثار معلم خود را نشر و ترجمه کرده و کتب فلسفی بسیار نوشته که پاره ای از آنها موجود است. وی را ردیه ای بر نصارا بوده که به امر تئودوس دوم، نسخ آن را گردآوری کرده و آتش زده اند. وی بسال 304 م. در روم درگذشته است. ||نام مورخی است. رجوع به ایران باستان ج 2 ص1516 و ج 3 ص2338 و 2240 و 2609 شود.
(1) - Porphyre.