پوزه بند

«لغت نامه دهخدا»

[زَ / زِ بَ] (اِ مرکب)(1) آلتی که بر دهان حیوان چون اسب و خر و گاو و گوساله و گوسفند و سگ و امثال آن بندند تا زیان بکشت نرسانند یا نگزند یا آواز نکنند و یا بیش از حد پستان مادر نمکند. پوزبند. بتفوزبند. دهن بند. کمام: تو باک مدار که ما آن چنانکه بستان ترا سبز کردیم همهء چرندگان را پوزه بند بربستیم. (از نامهء سنائی بعمر خیام). فدام؛ بتفوزبند گاوان. (منتهی الارب). ط ||لویشه. و لبیشه(2).
(1) - Museliere.
(2) - Torche - nez.