پیکان نشان

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ کانْ، نِ] (نف مرکب)نشانندهء پیکان. تیری که پیکان خود در تن مردم نشانده بود. (آنندراج). || (ن مف مرکب) پیکان نشانده بر او. دارای پیکان :
ز بس خستهء تیر پیکان نشان
شده آبله دست پیکان کشان.نظامی.