پی گرد

«لغت نامه دهخدا»

[پَ گَ] (نف مرکب)(1) کسی که در پی چیزی گردد. تعقیب کننده. || (مص مرکب مرخم، اِمص مرکب) پی گشت. گشتن در پی چیزی.
.
(فرانسوی)
(1) - Explorateur
اینستاگرام جدول آنلاین
کانال تلگرام جدول آنلاین

موارد بیشتر