پیلکومایو

«لغت نامه دهخدا»

[کُ یُ] (اِخ)(1) نهری در بولیویا و آن از سلسلهء جبال آند سرچشمه گیرد و نخست بسوی مشرق و سپس بطرف جنوب شرقی جاری شود و آنگاه بخاک آرژانتین درآید و پس از طی مسافتی قریب به 1400 گز به دو شعبه منشعب شود و به نهر پاراگوی ریزد. توابع عمده اش عبارت است از: سان جوان، کاشیمایو، پاسپایه و غیره. (قاموس الاعلام ترکی).
(1) - Pilcomayo.