پیل نشین

«لغت نامه دهخدا»

[نِ] (نف مرکب) که بر پیل نشیند. که پیل مرکب دارد. که برنشست وی فیل باشد :
ملک پیل دل پیلتن پیل نشین
بوسعیدبن ابوالقاسم بن ناصردین.منوچهری.
|| (اِ مرکب) جای نشستن فیل.