پیناره

«لغت نامه دهخدا»

[رَ] (اِخ)(1) پینارا. نام قصبه ای باستانی است در خطهء قدیمهء لیکیا (لیکیه) از آناطولی یعنی در جانب جنوب شرقی منتشا و امروز به صورت قریه ای است با نام مناره. گرداگرد آن ویرانه ها و پاره ای از آثار عتیقهء زیبا دیده میشود. (قاموس الاعلام ترکی).
(1) - Pinara.