پینگ پنگ

«لغت نامه دهخدا»

[پُ] (انگلیسی، اِ)(1) قسمی تنیس روی میز و آن به میزی که توری کوتاه در وسط آن نصب شده است با توپی سبک و کوچک و راکت توسط دو تن و گاه چهار تن انجام شود.
(1) - Ping - pong.