پیونیدن

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ وَ دَ] (مص) پیوستن. پیوند کردن :
درخت آسان توان از بن بریدن
ولکن باز نتوان پیونیدن.
فخرالدین اسعد (ویس و رامین).