تاب

«لغت نامه دهخدا»

[تاب ب] (ع ص) مرد بزرگ. (منتهی الارب) (المنجد). || ضعیف. (منتهی الارب) (المنجد). || اشتر و خر که پشت آنها ریش باشد. (منتهی الارب).