«لغت نامه دهخدا»
[بِ] (ع ص، اِ) جمع تابع در حالت رفعی، آنکه اصحاب رسول صلی الله علیه و آله و سلم را دیده. (منتهی الارب). جماعتی که صحابه را دیده باشند. (مقدمهء لغت میرسید شریف جرجانی). رجوع به تابعی و تابعین شود.