تات

«لغت نامه دهخدا»

(پسوند) مزید مؤخر (پساوند) است و جداگانه معنی ندارد. و در فارسی امروز متداول نیست این مزید مؤخر، آخر بعضی از کلمات بصورت «داد» آید:... داد در جزء دوم خرداد در اوستا «تات»(1) می باشد و همین جزء در امرداد هم دیده می شود. در خود اوستا خرداد و امرداد «هئوروتات» و «اَمرتات» آمده است. تات جداگانه مورد استعمال ندارد جزیی (یعنی سوفیکس(2)) است که بانجام برخی از واژه ها پیوسته، میرساند که در آن واژه اسم مجرد و مؤنث است چنانکه در «ارشتات» (راستی و درستی) و در «وتات» (درستی) و «اوپرتات» (برتری) و جز آن. (پورداود فرهنگ ایران باستان صص 57- 58).
(1) - tat.
(2) - Suffixe.