تاج ده

«لغت نامه دهخدا»

[دِهْ] (نف مرکب) پادشاهی ده. بزرگ گرداننده. ارجمندکننده :
وی بصدای صریر خامهء جانبخش تو
تاج ده اردشیر تخت نه اردوان.خاقانی.
باج ستان ملوک تاج ده انبیا
کز در او یافت عقل خط امان از عقاب(1).
خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص45).
ای گهر تاج فرستادگان
تاج ده گوهر آزادگان.نظامی.
کمر دزد را دانم از تاج ده.نظامی.
(1) - در نعت رسول اکرم.