تاج فروز

«لغت نامه دهخدا»

[فُ] (نف مرکب) فروزندهء تاج. شکوه دهندهء خسروان. ارجمند گردانندهء پادشاهی. مجازاً موجب سربلندی :
خسرو صاحب القران، تاج فروز خسروان
جعفردین به صادقی، حیدر کین بصفدری.
خاقانی (چ عبدالرسولی ص430).