تاجگه

«لغت نامه دهخدا»

[گَهْ] (اِ مرکب) مخفف تاجگاه :
چو کیخسرو از ملک پرداخت رخت
نهاد اندر آن تاجگه جام و تخت.نظامی.
رجوع به تاجگاه شود.