«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع مص) خوردن طعام را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تحطیط در طعام؛ خوردن آن منحطاً. (اقرب الموارد) (قطر المحیط). || تحطیط حمل؛ فرودآوردن آن. (قطر المحیط).
