«لغت نامه دهخدا»
[تَ لِ قِ] (ترکیب اضافی، اِمص مرکب) نزد بلغا عبارتست از آنکه وجود عینی را در وقوع حالی حملی لطیف پیدا کند، و سببی در بیان آورد که آن چیز از آن غرض پدید آمده است. و آن حال از این معنی حاصل شده. مثال در صفت ستون سنگین، شعر: چو نزدیک ستون شه بار آورد ستون پیشش به یک پای ایستاده. کذا فی جامع الصنایع. (از کشاف اصطلاحات الفنون).