تخاف

«لغت نامه دهخدا»

[تَ خاف ف] (ع مص) ضد تثاقل. (تاج العروس ج 6 ص93) (اقرب الموارد) (قطر المحیط).(1) و منه حدیث مجاهد و قد سأله حبیب بن ابی ثابت: انی اخاف ان یؤثر السجود جبهتی. فقال اذا سجدت فتخاف؛ ای ضع جبهتک علی الارض وضعاً خفیفاً. (تاج العروس ایضاً).
(1) - صاحب منتهی الارب و ناظم الاطباء تخافف آورده و چنین معنی کرده اند. رجوع به تخافف شود.