تختگه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَهْ] (اِ مرکب) مخفف تختگاه. محل تخت شاهی :
چو شاه جهان ره بدان جام یافت
در آن تختگه لختی آرام یافت.خاقانی.
|| پایتخت :
سریری خبر یافت کآن تاجدار
بر آن تختگه کرد خواهد گذار.نظامی.
رجوع به تختگاه شود.