تخت ور

«لغت نامه دهخدا»

[تَ وَ] (ص مرکب) پادشاه. دارندهء اورنگ پادشاهی :
چو دیدم کزین حلقهء هفت جوش
بر آن تخت ور شد جهان تخته پوش.نظامی.