تخواره

«لغت نامه دهخدا»

[تُ خوا / خا رَ] (اِخ) تُخوار. (فهرست ولف) :
تخواره بدو گفت کای نوجوان
تو گر می ندانی سخن، می بدان.فردوسی.
رجوع به تخوار شود.