«لغت نامه دهخدا»
[تَ یَ] (ع مص) (از «دس س») پنهان کردن و بی نام کردن. (تاج المصادر بیهقی). پنهان کردن. (دهار). پنهان و گمنام کردن. (ترجمان جرجانی ترتیب عادل بن علی). پوشانیدن و گم کردن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء): و قد خاب من دسیها(1)؛ ای دسها، فأبدل من احدی السینین یاء کتظنیت فی تظننت لان البخیل یخفی منزله و ماله او معناهُ دس نفسه مع الصالحین و لیس منهم او خاب نفس دساها الله. (منتهی الارب). رجوع به تدسیس شود. (1) - قرآن 91/10.