تدک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ] (اِ) مرغی که آنرا دراج گویند :
باز قهرش که بال بگشاید
خصم در پیش چون تدک آید.
(لسان العجم شعوری ج1 ورق 281 ب).