تدلیه

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) ربودن عشق دل کسی را. (از منتهی الارب) (از آنندراج) (از ناظم الاطباء) در حیرت و دل ربودگی افکندن عشق کسی را. (اقرب الموارد) (المنجد) (متن اللغه) :
اسفی علی اسفی الّذی دلهتنی
عن علمه فیه علی خفاء.
متنبی (از اقرب الموارد).
|| در حیرت افتادن زن بسبب از دست دادن فرزند. (از متن اللغه)(1).
(1) - در لسان العرب این معنی در تدلّه آمده است. رجوع به تدلّه شود.