تدویر خوردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَدْ خوَرْ / خُرْ دَ](مص مرکب) چرخ زدن. (آنندراج) :
فلک ز شکل دواتش همی خورد تدویر
قمر ز رفتن کلکش نمی بود(1) سیار.
امیر معزی (از آنندراج).
(1) - در دیوان (چ عباس اقبال ص 400): همی بَرَد تدویر - ... همی شود سیار.