تدهدی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ دَ دی] (ع مص) غلطیدن سنگ و جز آن. (از منتهی الارب) (ناظم الاطباء): و قد تبدل من الهاء یاء فیقال تدهدی الحجر و غیره تدهدیاً، و دهدیته دهداهً و دهداءً. (منتهی الارب).