تذبال

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) پژمریدن. (یادداشت بخط مرحوم دهخدا) : و اما الزهر فیجب ان یجتنی بعد الفقح التام قبل التذبال و السقوط. (کتاب دوم قانون ابوعلی سینا ص152 س12). و کلما کانت الاصول .... اقل تذبالاً... فهو فاضل جداً. (همان کتاب ص152 س23).