ترازه آس

«لغت نامه دهخدا»

[تْرا / تِ زِ] (اِخ)(1) یکی از سناتورهای روم که علیه نرون برخاست و محکوم بمرگ شد و در سال 66 م. اعدام گردید.
(1) - Thraseas.