«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تِ عی یَ] (ع اِ) ترعی. ترعیه. ترعایه. (منتهی الارب) (اقرب الموارد). مرد نیکو چراننده و نیکو سیاست کنندهء شتران. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || مردی که شتربانی پیشهء او و پیشهء پدران او باشد. (منتهی الارب).