ترانس

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِخ)(1)یکی از شعرای فکاهی سرای(2) لاتینی که در سال 190 ق.م. در کارتاژ متولد شد. وی ابتدا برده ای بیش نبود و سپس آزاد گشت. او هم مانند پلوت(3)از نویسندگان یونان، خصوصاً از مناندر(4)پیروی میکرد. شش اثر کمدی که از وی باقی مانده عبارتند از: لاندرین(5)، لونوک(6)، لسیر(7)، لوتونتی مورومنوس(8)، لو فورمیون(9) ، لزادلف.(10) در این نمایشنامه ها آثار مضحکه و استهزاء بمراتب کمتر از نمایشنامه های پلوت است. داستانهای ترانس بسیار معتدل ولی بعلت تصویرهای زیبا و ظریفی که از شخصیت های داستان بدست میدهد، آنها را ارزنده و جالب ساخته است. بطور کلی آثار این شاعر قصه پرداز، محتوی ادب و نزاکت و علاقهء شدیدی به اخلاق است.
(1) - Terence. .
(فرانسوی)
(2) - Poete comique
(3) - Plaute.
(4) - Menandre.
(5) - L'Andrienne.
(6) - L'Eunuque.
(7) - L'Hecyre.
(8) - L'Heautontimoroumenos.
(9) - Le Phormion.
(10) - Les Adelfes.