تراهی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ص، اِ) نوباوه. (فرهنگ جهانگیری) (فرهنگ رشیدی). میوهء نوباوه و نورسیده را گویند. (برهان). میوهء نوباوه و نوبر است. (انجمن آرا) (آنندراج). نوباوه و میوهء نورسیده. (غیاث اللغات) :
برد بوستانبان به ایوان شاه
تراهی(1) ولی هم ز بستان شاه.سعدی.
(1) - لیکن این مصرع چنین مشهور است: به تحفه ثمر هم ز بستان شاه. (فرهنگ رشیدی). آنانکه گفته اند: بتحفه ثمر هم... خواسته اند که «تَراهیِ» غیرمعروف بمعروف تبدیل کرده شود. (انجمن آرا) (آنندراج).