«لغت نامه دهخدا»
[تَ رَبْ بُ] (ع مص) مهربان شدن بر بچهء خود: تَرَبَّجَتْ علی ولدها. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). مهربان شدن ناقه بر بچهء خود. (اقرب الموارد).(1) || تبلد. (اقرب الموارد) (المنجد). || کند شدن. (تاج المصادر بیهقی). || تحیر. (اقرب الموارد) (المنجد). (1) - صاحب آنندراج این کلمه را به تصحیف خوانده و چنین آورده: تربح به حای حطی...؛ مهربان شدن زن بر بچهء خود.