ترزبانی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ زَ] (حامص مرکب)شیرین زبانی. خوش بیانی :
بگو قاصد ار دانی این ترزبانی
زلال وصال از خبر می تراود.
ظهوری (از آنندراج).
رجوع به ترزبان شود.