ترس و باک

«لغت نامه دهخدا»

[تَ سُ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب) وحشت. بیم. خوف.
- بی ترس و باک؛ بی ترس و بی باک. خالی از وحشت و بیم :
که تا گیتی از هر بدی پاک کرد
جهان جمله بی ترس و بی باک کرد.
فردوسی.