«لغت نامه دهخدا»
[تُ / تُ رُ شُ شی] (ص مرکب) ترش شیرین. میخوش. مَلَس : و نیشو اندر سردی بیش از همه است و ترش و شیرین او طبع را نرم کند. (ذخیرهء خوارزمشاهی). و رجوع به ترش شیرین شود.