ترقو

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مغولی، اِ) بافتهء ابریشمی سرخ رنگ. (ناظم الاطباء) :
بستد زبرای قدم خسرو خاور
بر بام افق شکل سراپردهء ترقو.
آزری (از لسان العجم شعوری ورق 289 ب).
رجوع به ترغو شود.