ترکاش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع اِ) به فارسی تَرکَش ج، تراکیش، تیردان: بالقسی و التراکیش. (از دزی ج 1 ص 145). مأخوذ از ترکش فارسی و به معنی آن. (ناظم الاطباء). و رجوع به ترکش شود.