ترک زاده

«لغت نامه دهخدا»

[تُ دَ / دِ] (اِ مرکب) فرزند ترک. ترک زاد. که زنی ترک او را زاده باشد:
که این ترک زاده سزاوار نیست
کس او را به شاهی خریدار نیست.فردوسی.
یکی ترک زاده چو زاغ سیاه
برین کوه بگرفت راه سپاه.فردوسی.
رجوع به ترک زاد شود.