«لغت نامه دهخدا»
[تَ نِ شَ تَ] (مص مرکب)پشت سر کسی بر مرکبی سوار شدن. دو پشته سوار مرکبی شدن: رِدف؛ از پی کسی بر مرکبی درنشستن.