«لغت نامه دهخدا»
[تُ یَسْ سَ ی ی] (اِخ)ترکی بن عبدالله بن محمد بن سعود امامی از امرای نجد است و پس از کشته شدن پسرعمویش «مشاری بن سعود» ولایت نجد یافت. وی از ترکان و عمال والی مصر (محمدعلی) در «خرج» از ایالت نجد درحج در حال فرار میبود سپس دانست که یکی از آل معمر پسرعمویش مشاری را گرفته و به ترکان سپرده است و ترکان او را کشته اند. ترکی از پناهگاه خود بیرون شد به «عارض» درآمد و مدتی با «ابن معمر» بجنگید و او را بخون پسرعم خود بکشت و حکومت را بدست گرفت و با حکومت او زمامداری آل سعود از سلالهء عبدالعزیزبن محمد به سلالهء برادرش عبدالله بن محمد منتقل گشت که هنوز هم ادامه دارد. وی مردی شجاع بود و اخراج ترکان و مصریان را از بلاد خود بر عهده گرفت. پس «احساء» و «قطیف» را بازگردانید و با «امیر حائل» صلح کرد و نفوذ خود را در «قصیم» گسترش داد. آنگاه پسرعمویش «مشاری بن عبدالرحمن بن سعود» (؟) وی را ناگهان بکشت و قتل او در نوع خود نخستین جریمه در آل سعود بود... وی در سال 1249 ه . ق. (1833 م) درگذشت از اعلام زرکلی چ2 جزء 2 ص66).