ترمذی

«لغت نامه دهخدا»

[تَ مَ] (اِخ) محمد بن عیسی بن سوره بن موسی بن ضحاک سلمی ضریر بوغی ترمذی، حافظ مشهور، مکنی بابی عیسی. یکی از امامانی است که در علم حدیث به آنان اقتدا کنند. کتاب جامع و علل را در نهایت اتقان تصنیف کرد چنانکه بدو مثل زنند. وی شاگرد بخاری است و نزد بعضی از شیوخ او نیز تلمذ کرد. در سیزدهم رجب سال 279 ه . ق. به ترمذ درگذشت.
سمعانی گوید مرگ او در قریهء بوغ بود بسال 275 ه . ق. نام او را در الانساب ذیل نسبت بوغی آورده است. (وفیات الاعیان). اوراست: 1 - جامع صحیح یا جامع ترمذی. 2 - شمائل النبویه و الخصال المصطفویه. (از معجم المطبوعات). و رجوع به تاریخ گزیده ص760 و هدیه العارفین ص2:19 و الاعلام زرکلی ج 3 ص162 شود.